De eerste maanden na het overlijden van een dierbare zijn vaak heel onwerkelijk. Het leven gaat gewoon door, maar je eigen leven staat stil. Elke dag is een nieuwe dag, maar dan wel zonder de persoon waar je van hield. Je doet je dagelijkse dingen, misschien voel je soms zelfs even vrolijk, maar dan wordt je weer herinnerd aan het gemis en alle kleuren verdwijnen op slag.
Je probeert die klap zo goed als je kunt op te vangen. Misschien krijg je hulp van mensen om je heen. Maar het is vaak zo moeilijk om woorden te vinden voor wat je doormaakt. Of om het gevoel van gemis toe te staan en niet altijd sterk te willen zijn. Je kunt je soms zelfs schuldig voelen wanneer je het gevoel hebt dat je anderen met je verdriet lastigvalt. Misschien heb je het wel ver weggestopt en doet het te veel pijn om erover te praten. En heb je vragen waar niemand in je omgeving eigenlijk een antwoord op weet. Bijvoorbeeld: hoe ga ik om met de leegte die ik voel? Hoe voel ik me nu eigenlijk en is dat normaal? Hoe pak ik mijn leven op en hoe krijgt het weer betekenis?
Rouwen is als het bewandelen van een onvoorspelbaar pad door een landschap van emoties.
Het pad hoef je niet alleen te bewandelen. Vind je het fijn als ik met je meewandel neem dan vrijblijvend contact met mij op voor een kennismakingsgesprek.